
Niki Lauda F1 Profiel en carrièrestatistieken

Niki Lauda †
F1 carrière: 1971 - 1985
Bestuurdersprofiel
| Land | |
| Hoogte | 1.71 meter / 5 voet 7 inch1.71 m / 5'7" |
| Geboorteplaats | Wenen |
| Geboortedatum | 22 februari 1949 |
| Sterfdatum | May 20th 2019: 70 jaar oud |
| Seizoenen | 13 (1971–1979, 1982–1985) |
| Auto nummer | 1 |
Kampioenschap titels
- 1975Ferrari19.5 vrij van Emerson Fittipaldi
- 1977Ferrari17 vrij van Jody Scheckter
- 1984McLaren0.5 vrij van Alain Prost
Volledige carrièrestatistieken
| FXNUMX Titels | 3 |
| Grand Prix-inzendingen | 174 |
| Grand Prix begint | 173 |
| Puntentotaal | 420.50 |
| Gem. Punten per GP | 2.42 |
| Grand Prix-overwinningen | 25 (14,4%) |
| Win van pole | 9 (5,2%) |
| Pole Positie | 24 (13,8%) |
| XNUMXste rij start | 31 (17,8%) |
| Gem. GP Raster | 8.3 |
| GP Podiums | 54 (31,0%) |
| GP Snelste Ronde | 24 (13,8%) |
| GP Punten Finish | 73 (42,0%) |
| Gem. GP Functie | 4.0 |
| Hattricks | 3 (1,7%) |
| GP DNFs | 80 (46,0%) |
| Totaal GP Laps | 8.217 |
F1 Carrière Team Geschiedenis
Belangrijke mijlpalen in je carrière
F1 Carrière-afsluitende posities
Prestatie-overzicht
Niki Lauda Biography

Laatste foto van Niki Lauda voor zijn crash op de Nurburgring tijdens het rijden voor Ferrari (1976)
Lauda werd geboren in een rijke familie van papierproductie in 1949. Hij begon zijn racecarrière ondanks de afkeuring van zijn familie en sloot uiteindelijk een banklening af die door zijn levensverzekering werd afgesloten om in maart een stoel te kopen in de Formula 2-serie voor 1971.
Hij werd in maart snel gepromoveerd naar de Formule 1 en in 1973 had hij een stoeltje bij BRM gekregen. Toen Lauda's teamgenoot, Clay Regazzoni, eind 1973 BRM verliet om bij Ferrari te gaan, vertelde hij Enzo hoe goed Lauda was en Niki werd prompt bij Ferrari gecontracteerd voor het seizoen van 1974. Ferrari's vertrouwen in Lauda werd beloond in de vierde race van 1974, toen hij zijn eerste F1 overwinning, en Ferrari's eerste overwinning sinds 1972, tijdens de Grand Prix van Spanje. Lauda zou twee races winnen en negen overwinningen behalen. pole posities op weg naar de 4e plaats in het Wereldkampioenschap van 1974 in de 312B3.
Het debuut van Forghieri's nieuwe 312T tijdens de derde race van het 1975-seizoen in Zuid-Afrika was een keerpunt voor Ferrari. Dit nieuwe ontwerp bleef de beproefde flat-12-motor gebruiken, die bekend werd als de type 015, die vervolgens werd gekoppeld aan een dwarsgeplaatste versnellingsbak die tussen de motor en het differentieel van de auto werd geplaatst. Deze lay-out verminderde het polaire traagheidsmoment van de auto, wat een duidelijke verbetering in de algehele handlingbalans van de Ferrari opleverde. Er werden ook aerodynamische en ophangingsaanpassingen gedaan en Ferrari had eindelijk de handling om het vermogensvoordeel dat ze de afgelopen jaren hadden genoten, volledig te benutten. Ferrari's nieuwe machine was even mooi als effectief en de 312T was meteen snel, maar een ongeluk tijdens de training en problemen in de race zorgden ervoor dat Lauda in Zuid-Afrika op de 5e plaats eindigde.
Het volgende uitje voor de 312T, en de inaugurele voor de chassis aangeboden hier, 022, was de niet-kampioenschap BRDC International Trophy op Silverstone. Deze race zou een soort begin zijn van een van de grote rivaliteiten in de sport F1 ooit had gezien – Niki Lauda versus James Hunt. Hunt gekwalificeerd op pole in zijn Hesketh, maar na ronden dobbelen met Lauda, zou een motorstoring optreden en zou Lauda de eerste overwinning voor de 312T in chassis 022 pakken.
De volgende race voor Lauda en 022 zou zijn op de Spaanse Grand Prix bij de ontmoediging Montjuïc-circuit buiten Barcelona. Lauda zou nemen pole positie in de kwalificatie, zoals hij deed in elk volgend Grand Prix-evenement tijdens het rijden in 022. Bij de start werd Lauda's auto aangereden door Mario Andretti's Parnelli, en de Ferrari werd in de slagbomen gesponnen, waardoor de voorvleugel en de rechter voorvering werden beschadigd en de race van Lauda werd beëindigd. Een maand later, Clay Regazzoni zou de betwisten Grote Prijs van België at Spa-Francorchamps in 022, afwerking 5e. Lauda was terug in de auto voor de Nederlandse Grand Prix op Zandvoort, waar hij 2nd plaatste.
De Franse Grand Prix op Circuit Paul Ricard was de volgende, en Lauda was weer aan de beurt pole in 022, de concurrentie in de kwalificatie gemakkelijk te hebben verslagen. Op een hete en winderige dag zou hij een dominante race rijden, vlag naar vlag leiden en de overwinning claimen op James Hunt, die als tweede eindigde. De Duitse Grand Prix op het Nürburgring (Nordschleife) zag Lauda opnieuw de kwalificatie domineren in 022, maar kreeg tijdens de race een lekke voorband tijdens de leiding. Hij zou de auto naar de pits hinken en herstellen om als derde te eindigen in een pittige rit. Het laatste optreden voor 3 voor het seizoen 022 was in Lauda's thuisland Oostenrijk. Hij was weer bezig pole, naast Hunt, en de twee leidden de race al vroeg in vreselijke, natte omstandigheden, waarbij Lauda als zesde eindigde.
Het 1975-seizoen was een ongelooflijk succes, en Ferrari was opnieuw de kampioen van 's werelds topvorm van motorsport geworden. Het was de eerste titel van de Italiaanse automaker sinds 1964, en Lauda's eerste van drie kampioenschappen die hij in zijn legendarische carrière zou winnen. Lauda en Regazzoni hadden gecombineerd om zes van de 14 races van dat jaar te winnen, en domineerden over het algemeen hun concurrentie in de 312T. Chassis 022, dat zo'n integraal onderdeel van de titel van het team uit 1975 was, zou in 1976 in Regazzoni in XNUMX nog een keer worden gespeeld, waar het niet eindigde vanwege een motorprobleem.
Het seizoen 1976 begon goed voor de titelverdediger Lauda. De Oostenrijkse kampioen won vijf van de eerste negen races van de kalender van 1976.
Na zijn vijfde overwinning van het jaar, in de controversiële 1976 Britse Grand Prix bij Brands Hatch genoot Lauda een voorsprong van 23 punten op die van McLaren James HuntHunt raakte bij de start betrokken bij een ongeluk en reed vervolgens via een toegangsweg de pits in, waardoor hij de volledige ronde niet kon voltooien. Hunt won de race nadat de stewards hem toestonden deel te nemen aan de herstart, waarmee ze hun eerdere beslissing om hem niet te laten racen terugdraaiden – maar werd later gediskwalificeerd.
Crash op de Nurburgring Nordschleife
Voor de volgende race, de 1976 Duitse Grand Prix op Nürburgring - Lauda zelf vroeg de rijders om de race te annuleren omdat de omstandigheden van de baan slecht waren en de deelnemers weinig of geen veiligheid hadden. Terwijl de coureurs stemden voor de race, werd het verzoek van Lauda afgewezen.
Lauda startte de natte race vanaf de tweede plaats. Hij verwisselde de banden in de eerste ronde en terwijl hij tijd herstelde, crashte zijn auto voor de Bergwerk-hoek en hij barstte in brand. Toen Lauda in zijn auto vastzat, slaagden vier chauffeurs, waaronder de Italiaanse Arturo Merzario, erin de Oostenrijkse kampioen uit de auto te halen, maar niet voordat hij ernstige brandwonden in zijn hoofd opliep en verdere schade opliep door de giftige rook en verschillende breuken. Hier ziet u de Lauda Nurburgring crashbeelden.
In het ziekenhuis kreeg Lauda de laatste riten, ervan uitgaande dat hij zou bezwijken aan zijn verwondingen. Toen het Formule 1 Wereldkampioenschap naar Italië reisde, zes weken na de crash, keerde Lauda echter terug naar de race en werd zelfs vierde in de race. Vanwege de schade in zijn hoofd, koos Lauda ervoor om het te bedekken met een rode dop die zijn handelsmerk voor de rest van zijn leven werd.
Na twee races te hebben gemist en als vierde te zijn geëindigd in Italië, behaalde Lauda slechts een derde plaats in de laatste drie races van 1976 en verloor het titelgevecht met Hunt met één punt. In de laatste race, de 1976 Japanse Grand Prix, Lauda had een voorsprong van drie punten op Hunt, maar toen de regen hard viel in de Fuji Speedway, trok Lauda zich terug uit de race vanwege de onveilige omstandigheden en verloor uiteindelijk de titel.
Lauda's beslissing werd niet goed ontvangen door het Ferrari-team. Hij domineerde echter het seizoen 1977, zelfs nadat hij slechts drie races per jaar had gewonnen. Met zijn drie overwinningen en zeven andere podia won Lauda het World Drivers 'Championship 1977 voor Ferrari voordat ze het team verliet met een paar races te gaan in 1977 vanwege zijn ongemak met enkele beslissingen van het team, zoals het plaatsen van Carlos Reutemann als zijn teamgenoot.
Voor 1978 ging Lauda naar Brabham en begon het jaar met een paar podiums op rij. Hij kwalificeerde zich Pole Positie voor de Grand Prix van Zuid-Afrika van 1978, maar stopte vanwege motorproblemen. Betrouwbaarheid was een grote zorg in het Brabham-team sinds Lauda vier keer met pensioen ging in de eerste zeven races en drie keer vanwege mechanische problemen.
Bij Lauda's achtste race met Brabham maakte de BT46B Fan Car zijn intrede en domineerden de Oostenrijkers de 1978 Zweedse Grand Prix. De overwinning in Zweden duwde hem naar de derde plaats in het WDC, slechts 11 punten achter op de leider Mario Andretti met nog acht races te gaan. de BT46B werd nooit meer gebruikt door Brabham vanwege protest van andere teams.
Na een paar podia en drie pensioneringen in de volgende vijf races na zijn overwinning in Zweden, won Lauda de Italiaanse Grand Prix van 1978. Hij won de race na Andretti en Gilles Villeneuve leed sancties voor het springen van de start.
Hij werd vierde in het WDC van 1978, maar 1979 bleek een moeilijk jaar voor hem en het team, aangezien Lauda slechts het hele seizoen vier punten scoorde. Lauda stopte met racen om zich te concentreren op zijn luchtvaartmaatschappij, Lauda Air.
In 1982 keerde hij terug naar de Formule 1 met McLaren nadat hij had getekend wat het grootste contract ooit was. Het geld was echter nodig om zijn luchtvaartmaatschappij in stand te houden. In 1982 toonde Lauda goede snelheid en zijn consistentie als bestuurder was er nog steeds. Zijn eerste overwinning met McLaren kwam in de 1982 Grand Prix West, Verenigde Staten, de derde race van het jaar. Daarna had hij een reeks van vijf races zonder punten te scoren om verschillende redenen (de FOCA-FISA-oorlog tijdens de Grand Prix van San Marino in 1982, diskwalificatie van de Grand Prix van België in 1982 en drie DNFs).
Voor het einde van het seizoen won Lauda de Britse Grand Prix van 1982 in Brands Hatch en werd derde in de Zwitserse Grand Prix van 1982 in Dijon-Prenois. Uiteindelijk was zijn comeback-seizoen solide en eindigde hij als vijfde in het WDC.
Het seizoen 1983 was niet goed voor het team en Lauda had te lijden. In de laatste vier races van het jaar testte Lauda echter de nieuwe TAG-branded Porsche-motor en kwam hij dicht bij het winnen van de laatste race van het seizoen voordat een motorprobleem zijn kansen beëindigde.
In 1984 was de teamgenoot van Lauda nog jong Alain Prost die negen races voor Renault had gewonnen en een kracht was om rekening mee te houden in de sport. Lauda leek de Fransman niet te kunnen evenaren in de kwalificatie, en in de races lag Prost normaal gesproken voor. De Fransman won zeven races in het jaar, terwijl Lauda er vijf won. Prost kreeg te maken met verschillende tegenslagen, waaronder vijf DNFs door problemen met de auto en zijn overwinning in de Grand Prix van Monaco in 1984, wat hem slechts de helft van de punten opleverde. Lauda, die ook vier keer uitviel door autopech en twee keer door fouten, overwon een grote marge om het kampioenschap met een half punt van zijn teamgenoot af te pakken.
In de laatste race van het jaar, de 1984 Portugese Grand Prix, Prost startte vanaf de eerste rij en Lauda vanaf 11e. Toen Prost de leiding nam en comfortabel voorop liep, moest de Oostenrijker als tweede eindigen, en hij deed het met een meesterlijke drive om zijn derde Wereldkampioenschappen Bestuurders te nemen.
Het volgende jaar scoorde Lauda slechts drie keer in het seizoen, maar hij behaalde de laatste overwinning van zijn illustere carrière in Zandvoort in de Nederlandse Grand Prix van 1985. Toen Prost de onbetwiste teamleider werd, stopte Lauda (hoewel niet vanwege dit) met rijden.
Sindsdien was hij betrokken bij de Formule 1, werkte hij voor Ferrari, Jaguar en het meest prominent bij Mercedes sinds 2013. Als niet-uitvoerend voorzitter van Mercedes F1 hielp Lauda om Lewis Hamilton voor het team en was vanaf 2014 een belangrijk onderdeel van de dominantie van het team over de sport. Hij was absoluut een inspiratie voor de tweede helft van 2018 en heel 2019 voor de Silver Arrows.
Longtransplantatie en dood
Naarmate zijn gezondheid achteruitging, groeiden zijn imago en nalatenschap alleen maar. In 2018 moest hij een longtransplantatie ondergaan om de schade te herstellen die was ontstaan door zijn ongeluk in 1976. Op 20 mei 2019 overleed Lauda, wat een groot verlies betekende voor zijn familie en de gemeenschap. paddockwaar hij voor altijd gemist zal worden.

Eerbetoon aan Lauda van Hamilton en Vettel
Lauda stierf zes dagen voor de 2019 Grand Prix van Monaco, waarin de teams hulde brachten aan zijn nalatenschap en de impact vierden die hij had op de sport en het heroïsche leven dat hij leefde. Mercedes reed in dat weekend rode halo's en Hamilton won de race met een replica van de helm die Lauda tijdens het seizoen 1984 droeg.
Sebastian Vettel Hij betuigde ook zijn respect aan Lauda door een replica van de Ferrari-helm van de Oostenrijker te dragen. Het geheel paddock Ze droegen rode petten ter nagedachtenis aan de geweldige Niki.
Uiteindelijk herinnerde Mercedes zich Lauda en droeg hij de twee titels behaald in 2019 op aan de drievoudige wereldkampioen die veel meer was dan dat.
"Van succes leer je absoluut niets. Van mislukking en tegenslagen kunnen conclusies worden getrokken. Dat geldt zowel voor je privéleven als voor je carrière."
Niki Lauda Kampioenschapsresultaten
3× Wereldkampioenschappen1975–1984 · Ferrari, McLaren
Drie titels in tien seizoenen, waarvan twee met Ferrarien negen jaren tussen de eerste en de laatste.
- 1975Ferrari64.5 pt19.5 vrij van Emerson Fittipaldiverzegeld in 1975 Italiaans F1 GP
- 1977Ferrari72 pt17 vrij van Jody Scheckterverzegeld in 1977 in de VS. F1 GP
- 1984McLaren72 pt0.5 vrij van Alain Prostverzegeld in 1984 Portugees F1 GP
10
1985
1e
1984
10
1983
5
1982
14
1979
4
1978
1e
1977
2e
1976
1e
1975
4
1974
17
1973
23
1972
40
1971
Niki Lauda F1 Seizoenen Samenvatting
| Jaar | Team | Motor | GP | 1e | 2e | 3 | Peul | Pole | Laps | FL | Gem. Pts | Punten |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1985 |
|
| 14 | 1 | 0 | 0 | 1 | 0 | 589 | 1 | 1.00 | 14 |
| 1984 🏆 |
|
| 16 | 5 | 4 | 0 | 9 | 0 | 853 | 5 | 4.50 | 72 |
| 1983 |
|
| 14 | 0 | 1 | 1 | 2 | 0 | 577 | 1 | 0.86 | 12 |
| 1982 |
|
| 14 | 2 | 0 | 1 | 3 | 0 | 764 | 1 | 2.14 | 30 |
| 1979 |
|
| 14 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 358 | 0 | 0.29 | 4 |
| 1978 |
|
| 16 | 2 | 3 | 2 | 7 | 1 | 667 | 4 | 2.75 | 44 |
| 1977 🏆 |
|
| 15 | 3 | 6 | 1 | 10 | 2 | 846 | 3 | 4.80 | 72 |
| 1976 |
|
| 14 | 5 | 2 | 2 | 9 | 3 | 770 | 4 | 4.86 | 68 |
| 1975 🏆 |
|
| 14 | 5 | 1 | 2 | 8 | 9 | 733 | 2 | 4.61 | 64.5 |
| 1974 |
|
| 15 | 2 | 3 | 0 | 5 | 9 | 783 | 3 | 2.53 | 38 |
| 1973 |
|
| 14 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 626 | 0 | 0.14 | 2 |
| 1972 |
|
| 12 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 631 | 0 | 0.00 | 0 |
| 1971 |
|
| 1 | 0 | 0 | 0 | 0 | 0 | 20 | 0 | 0.00 | 0 |
Niki Lauda F1 Auto's
- Brabham BT48 aangestuurd door Niki Lauda in Monaco (1979)
- Niki Lauda op de Ferrari 312T2 2e plaats
Laatste nieuws over Niki Lauda


Op deze dag in F1 Geschiedenis: Keke Rosbergs eerste overwinning

Een herinnering aan Zandvoorts vorige afscheid van F1 in 1985

Niki Lauda in zijn eigen woorden: interview met Peter Windsor uit 2014

Op deze dag in F1 Geschiedenis: Stewart verzekert zich van de titel als

Terug in 1978: Lauda wint in Zweden met de 'Fan'.

Ter nagedachtenis aan Niki Lauda: Drie keer F1 Kampioen en inspirerende vechter

De meest succesvolle McLaren-coureurs aller tijden
5
De weduwe van Niki Lauda krijgt te maken met juridische problemen te midden van een heftig conflict over een erfenis.
2
Spannend aan boord: Niki Lauda tijdens de Grand Prix van Spanje in 1973.
Lees meer Niki Lauda Nieuws »


















