Denny Hulme F1 Profil i statystyki kariery

Biografia Denny Hulme

Danny'ego Hulme'a

Denny Hulme był pierwszym i jedynym F1 mistrz Nowej Zelandii do tej pory.

Urodzony w Motueka w Nowej Zelandii, 18 czerwca 1936 r., Denis Clive Hulme nie był typowym kierowcą Formuły 1 z efektownym stylem, ale z pewnością wykazał się najwyższymi umiejętnościami za kierownicą i zasłużył sobie na zasłużony tytuł w 1967 r.

Jak wielki Jim ClarkHulme również dorastał na farmie i już w młodym wieku nauczył się prowadzić ciężarówkę. Jego przygoda z motoryzacją zaczęła się po tym, jak wykonywał różne prace na farmie ojca. W wieku 17 lat rzucił szkołę i pracował jako mechanik, jeżdżąc po Nowej Zelandii, przewożąc ładunki. Oczywiście uwielbiał wyścigi i pragnął wejść do świata motoryzacji, aby naśladować najlepszych kierowców tamtych czasów.

On widział Stirling Moss i inne F1 kierowców startujących w nowozelandzkiej serii Tasman, co rozwinęło jego smykałkę do wyścigów samochodowych.

Kariera wyścigowa

Kariera wyścigowa Hulmego rozpoczęła się za kierownicą MGTF i MGA, które kupił jego ojciec Clive, bohater II wojny światowej. Jego pierwszym wielkim momentem w karierze wyścigowej było zdobycie stypendium New Zealand Driver To Europe, które umożliwiło mu starty w Europie w sezonie 1960, wraz z George'em Lawtonem.

W swoim pierwszym sezonie w Europie Hulme zajął trzecie miejsce, prowadząc wysłannika i Coopera w Campionato ANPEC / Auto Italiana d'Europa, mistrzostwach wygranych przez Colin Davis, który wcześniej wystartował w kilku wyścigach Formuły 1 w 1959 roku. Hulme rywalizował w dwóch pierwszych wyścigach Formuły 1 w swoim pierwszym roku w Europie, gdy to on i Lawtonowi pomagali inni Nowozelandczycy Bruce McLaren, który był już zwycięzcą wyścigu w szczycie sportów motorowych.

Lawton tragicznie zmarł w pierwszym roku w Europie, ale Hulme nadal próbował znaleźć szansę na start w Formule 1. Pracując jako mechanik Jack Brabham, który był już dwukrotnym mistrzem Formuły 1, Hulme miał również okazję prowadzić samochody Brabhama.

Kariera w Formule 1

Danny Hulme (1973)

Po wyścigach samochodami Brabham w Formule Junior i kilku wyścigach poza mistrzostwami F1 wydarzeniach z lat 1963–1964 Hulme oficjalnie F1 debiut 30 maja 1965 roku podczas Grand Prix Monako, który był drugim wyścigiem sezonu.

W 1965 roku wziął udział w sześciu wyścigach za kierownicą samochodów Brabham-Climax, zdobywając punkty tylko dwukrotnie. W pierwszych dwóch wyścigach 1966 roku jego samochód był wyposażony w silniki Climax L4 i za każdym razem wycofał się z wyścigu. Następnie silniki Repco okazały się sukcesem dla zespołu Brabham, a Hulme po raz pierwszy stanął na podium. Grand Prix Francji 1966.

Hulme zdobył trzy inne miejsca na podium, gdy Jack Brabham osiągnął swoje trzecie Mistrzostwa Świata Kierowców. New Zealander zajął czwarte miejsce w klasyfikacji z 1966 roku.

1967 F1 Tytuł mistrzowski

W sezonie 1967 zdominowanym przez Jim Clark statystycznie Hulme i jego kolega z drużyny Brabham znaleźli sposób, aby konsekwentnie zdobywać punkty i walczyć o tytuł. Hulme po raz pierwszy wygrał karierę w 1967 Grand Prix Monako, gdzie wyprzedził wszystkich swoich rywali w tym wyścigu, Ferrari Lorenzo Bandini miał poważny wypadek, w którym trzy dni później stracił życie—.

Dodał kolejne zwycięstwo do swojego solidnego sezonu 1967 z wielką jazdą na torze Nürburgring Grand Prix Niemieckiego 1967.

Pomimo niesamowitej prędkości Clarka i być może najlepszym kierowcą roku 1967, Hulme i Brabham weszli do ostatniego wyścigu w Meksyku jako jedyni kierowcy z szansą na zdobycie tytułu do domu.

Hulme był liderem mistrzostw przed ostatnim wyścigiem sezonu i potrzebował miejsca w pierwszej czwórce, aby zapewnić sobie tytuł, podczas gdy Brabham potrzebował zwycięstwa, a jego kolega z zespołu musiał zająć piąte miejsce lub gorsze.

Na niedzielny wyścig Clark wziął Pole Pozycja, podczas gdy Brabham i Hulme zajęli odpowiednio piąte i szóste miejsce. W wyścigu Clark wyraźnie dominował, a Brabham awansował na drugie miejsce, choć tracił minutę i 25 sekund, co nie wystarczyło, by odebrać tytuł WDC Hulme'owi, który zajął trzecie miejsce i zdobył chwałę w Formule 1 w swoim trzecim sezonie.

Hulme był pierwszym z zaledwie dwóch mistrzów, którzy zdobyli tytuł, nie osiągając ani jednego Pole Pozycja w sezonie (Niki Lauda powtórzył to w 1984 r.).

Denny Hulme, McLaren M19, Silverstone UK (1971)

Opuścił Brabham, aby ponownie spotkać się ze swoim przyjacielem Brucem McLarenem, który założył już własny zespół. Hulme został pierwszym kierowcą McLarena poza samym Brucem. Po kilku trudnych sezonach na początku historii zespołu, rok 1968 był udany. McLaren dał swojej drużynie swoją pierwszą wygraną na 1968 Grand Prix Belgii, a następnie Hulme dorzucił jeszcze dwa w końcowej fazie sezonu, we Włoszech i Kanadzie.

W ostatnim wyścigu sezonu 1968 w Meksyku Hulme miał szansę ponownie zdobyć tytuł, walcząc z Lotusem Graham Hill i Matra Jackie Stewart. Zakwalifikował się do wyścigu na czwartym miejscu, ale tytuł zdobył Hill po problemach z zawieszeniem uderzył w McLarena M7A Hulme, a Stewart miał również problemy mechaniczne.

Chociaż jego pierwszy rok spędzony z przyjacielem był obiecujący, F1 sukces był trudny do odnalezienia w kolejnych sezonach. Jednak w Can-Am Series odnieśli prawdziwy sukces, a Hulme i McLaren zdobyli po dwa tytuły w latach 1967-1970.

Bruce McLaren zginął w wypadku w Goodwood 2 czerwca 1970 roku w wieku 32 lat. Denny bardzo przeżywał tragedię przyjaciela i zaczął zwracać uwagę na niebezpieczeństwa związane z wyścigami. Ostatecznie zakończył karierę w Formule 1 w 1974 roku, po siódmym sezonie w zespole swojego ukochanego przyjaciela, z którym odniósł sześć z pierwszych dziewięciu zwycięstw w czołówce sportów motorowych.

McLaren M19C prowadzony przez Denny'ego Hulme w Monaco 1972 (1972-1973)

Najlepszym sezonem Hulme'a w McLarenie pod względem punktów i miejsc na podium był 1972, kiedy to zdobył 39 punktów, wygrał i sześć innych miejsc na podium. Jednak w Mistrzostwach Świata Zawodów (WDC) zajął dopiero trzecie miejsce, daleko za mistrzem i swoim przyszłym kolegą z zespołu w 1974 roku. Emerson Fittipaldi.

Mistrz świata z 1967 roku kontynuował ściganie się w różnych dyscyplinach motorsportu długo po tym, jak wycofał się z czołowego cyrku.

Inne serie wyścigów i śmierć

Również przed i w trakcie jego F1 W swojej karierze znalazł czas na udział w czterech edycjach wyścigu Indy 500, bez powodzenia – w trzech 24-godzinnych wyścigach Le Mans, z jednym zwycięstwem w swojej klasie w 1961 roku, za kierownicą Fiata-Abartha 850 S. Brał również udział w dwóch edycjach 24-godzinnego wyścigu Daytona, ale nie ukończył wyścigu w tych dwóch przypadkach. Po przejściu na emeryturę dziesięciokrotnie startował w australijskim wyścigu na 1.000 km w Bathurst.

Podczas australijskiego wyścigu Bathurst na 1992 km w 1.000 roku, kiedy był mistrzem swojej klasy po wygraniu wyścigu w 1991 roku, „Niedźwiedź” Hulme zmarł za kierownicą swojego BMW z powodu zawału serca.

„Prawdopodobnie byłem leniwy. Powinienem był się bardziej postarać. Fakt, że dostałem tylko jedną Pole Pozycja prawdopodobnie dowodzi, że nie mogę się dobrze zakwalifikować, ale lubię się ścigać. Bardziej lubię się ścigać niż trenować.

Wyniki mistrzostw Denny'ego Hulme'a

Denny Hulme F1 Podsumowanie sezonów

Rok	Zespół	silnik	GP	1	2	3	Strąk	Pole	Okrążenia	FL	Prowadzić	Śr	Punkty
1974	McLaren	Ford	15	1	1	0	2	0	791	1	2	1.33	20
1973	McLaren	Ford	15	1	0	2	3	1	915	2	6	1.73	26
1972	McLaren	Ford	12	1	2	4	7	0	750	1	28	3.25	39
1971	McLaren	Ford	10	0	0	0	0	0	461	1	59	0.90	9
1970	McLaren	Ford	11	0	1	3	4	0	665	0	1	2.45	27
1969	McLaren	Ford	11	1	0	1	2	0	600	0	57	1.82	20
1968	McLaren McLaren	Ford BRM	12	2	1	0	3	0	680	0	66	2.75	33
1967 🏆	Brabham	Repco	11	2	3	3	8	0	748	2	217	4.64	51
1966	Brabham Brabham	Punkt kulminacyjny Repco	9	0	1	3	4	0	336	1	0	2.00	18
1965	Brabham	Punkt kulminacyjny	6	0	0	0	0	0	291	0	0	0.83	5